Motek from Space

vers van de pers..

Tag archief: ggz

Dit is uit het leven gegrepen..wat van dichtbij komt

…..het individu aan het woord..

 
 
Ik schrijf dit op omdat ik vind dat de Psychiater en de behandelaars alle persoonsgebonden informatie zoals het levensverhaal van hun clientèle moeten weten voordat men start met een behandelplan,
Zonder deze informatie kunnen ze alleen maar “pappen en nat houden” niet echt helpen!
Ja men kan een pilletje voorschrijven maar….. dat is in vele zo niet alle gevallen niet genoeg om iemand te helpen.
Niet echt tenminste…….!  
Hulp is méér dan alleen maar geestelijke zorg……  Het zou ook praktische en maatschappelijke zorg moeten bevatten.
Vele van hun clientèle verzuipt in het oerwoud van wetten en regeltjes die dit land rijk is.
Men ziet door de bomen het bos niet meer…..!   Dit is logisch want de meeste van ons zijn getraumatiseerd en
beschadigd door wat men in zijn haar privé leven heeft mee gemaakt……!!!
Hierdoor krijgen we vaak maar een deel van de hulp die we nodig hebben……
Soms zelfs is de hulp die we ontvangen verkeerd en niet of toch zeer slecht, en zeker niet op het individuele geval
gericht, terwijl dit toch echt zeer noodzakelijk is!
Waarvoor zou men anders de hulpverlening opzoeken……

Ik ben bij het GGZ binnen gekomen met een hulpvraag die in mijn ogen los staat van het traject waarvoor ik nu bij hun
ben, ik heb dit ook aangegeven maar ….. de deskundigen vinden het belangrijk om dit traject eerst af te maken.
Dit overkomt vele mensen die met dit bijltje moeten hakken want er word vaak maar met een half oor geluisterd

Ok, ok jullie zijn de experts, dus zullen wel weten hoe het verder moet. "i go white the flow " zoals de meeste van ons.

 
Mijn belangrijkste hulpvraag blijft overeind staan, ik heb hulp nodig bij het verwerken / omgaan van de problemen die ik hieronder zal omschrijven.
Want die zorgen voor nachtmerries en emotionele problemen waardoor ik regelmatig overspannen / depressief ben.
Dit uit zich o.a. doormiddel van huilbuien en slaap problemen, hierdoor word ik soms huilend en badend in het zweet
midden in de nacht wakker.
Kunnen jullie naast het traject dat nu word gevolgd mij hiermee helpen want ik voel me vaak een vaatje buskruit dat op
het punt staat te exploderen!!!!
Ik loop vast in mijn dagelijkse leven! HELP, HELP
 
 

Hieronder volgt dan mijn levens verhaal zo kort en bondig als ik het maar kan omschrijven. Maar….. dit is verdomd
lastig vanwege alle herinneringen en emoties…..

Hoofdstuk 1: geboorte / handicap / operatie

Ik ben geboren in Den Haag op 15 – 02 1965 in een ziekenhuis.
Ik kwam ter wereld met een aangeboren afwijking / handicap genaamd " licht spastisch " en met een aandoening die
ik alleen ken als " loensheid " ik was zo scheel als maar kon.
Ook had ik een groeistoornis waardoor mijn kuitspieren tekort waren, hierdoor stonden mijn heupen scheef.
Mijn ene been was 2 cm korter dan het andere!

Op mij 4de ben ik aan alle klachten geopereerd in Sneek door dr. Tissink (orthopedisch chirurg) en een oog arts waar
ik de naam niet meer van weet.
De oog operatie was een groot succes!
De operatie aan mijn benen was ook geslaagd voor zover dat kon…… maar…… desondanks zijn de gevolgen van mijn handicap tot op heden behoorlijk aanwezig.

Na de operatie had ik littekens op mijn benen vanaf mijn enkels tot aan de billen!
Mijn benen zaten tot aan mijn heupen in het gips.   Hierdoor werd ik noodgedwongen rondgereden in een kinderwagen "met gips en al "  Ook had ik een ooglap voor waardoor ik er als een rare piraat uitzag!
Ik was het grootste bekijks in het dorp, in dit dorp gebeurde nooit wat vandaar.
Ik voelde mij een FREAK!!!! door al die aandacht en het gestaar die dit met zich meebracht voelde ik mij in negatieve zin
erg bijzonder ook al had het voor een jochie van 4 / 5 soms ook wel voordelen (al die cadeautjes) en zo meer…..           
Later kreeg ik loop gips
.
 
Ma nam mij eens een keertje mee uit winkelen, met mijn loopgips trok ik al weer alle ogen naar mij toe BAH!
Ik hoorde velen zeggen : MOET JE KIJKEN WAT ZIELIG een klein jongentje dat bijna niet kan staan …laat staan lopen…..
Die zelfde dag zette ma mij in de supermarkt even tegen een stellage met blikken in het midden van de winkel in het gangpad, zij moest even wat pakken.
Tot overmaat van ramp verloor ik mijn evenwicht en trok in mijn val de hele stellage om!
Alle blikken vielen over mij heen waardoor ik bont en blauw werd.
Dit was nog niet het ergste maar natuurlijk hoorde het personeel en de klanten de rotzooi vallen waardoor er in een mum
van tijd stond iederéén om mij heen.
Nog meer bekijks en aandacht ik kon wel door de grond heen zakken, wat een ellende!

Hoofdstuk 2: Pa en Ma
 
Mijn vader was bloemist toen hij mijn moeder leerde kennen.
Ook heeft hij gevochten in de oorlog in Nederland Indië alwaar zijn onderarm er werd afgeschoten, in het
Militairhospitaal kreeg hij een prothese aan gemeten (een kunstarm).

Mijn moeder stond op een dag de ramen te wassen op een trap toen er een auto / bus tegen een muur opreed.         
Mijn moeder zag dit gebeuren ….. Schrok ….. en viel van de trap.
Ze was op dat moment 5 maanden zwanger van mij vertelde ze mij later.
Vandaar mijn vroege geboorte met alle gevolgen van dien.
4 maanden te vroeg!!!!       (lees hoofdstuk 1)

Enige tijd voor mijn operaties (maar ik was al wel 4 jaar) gingen mijn ouders met mij naar een reünie van
oorlogsveteranen.                   
S’avonds gebeurde er iets rampzaligs met mijn vader waardoor ons gezinsleven totaal op zijn kop kwam te staan.
Een beschrijving van die avond zoals mij later door mijn moeder is verteld volgt nu:

Er stonden in de hoek van de zaal een lange rij wiegjes waaronder de mijne.      
Een dronken mede veteraan liep met een barkruk zwaaiend naar de rij wiegjes toe, mijn vader zag dit vanaf
een grote afstand gebeuren.
Op het moment dat mijn vader bijna bij hem was zwaaide die gek met de kruk boven de wiegjes.      
Hij wilde op de wiegjes inslaan, pa dook er tussen en redde ons hiermee het leven.     
Maar dit ging wel ten koste van hem zelf!!    Hij ving de klap op.
1 poot van de kruk kwam op en in zijn schedel terecht waardoor hij een zware hersenbloeding opliep.        
Met vliegende vaart is hij naar het militair hospitaal gebracht alwaar hij is geopereerd.
Hij bleef in leven maar ….. was voor het leven getekend en zwaar gehandicapt!
Hij heeft nooit meer een normaal leven gehad.
 
 
Ons hele leven was min of meer verpest of toch zéér ingrijpend verandert, wat vooral voor mijn moeder erg zwaar
moet zijn geweest.     
Maar ze klaagde nooit, was een sterke vrouw die nu in eens de verzorging van pa moest verzorgen.
Ze vertelde mij dat ze vanaf dat moment niet 2 maar 3 kinderen te verzorgen had (1 volwassen kind) nl. PA.

Terug naar mij 2 / 3 de jaar we verhuisde naar Bakhuizen (Friesland) al waar mijn broer H. werd geboren op
27 – 02 1969 (hij is 4 jaar jonger dan mij).      In dat zelfde jaar ben ik geopereerd (lees hoofdstuk 1).
Ook heb ik in Gaasterland enige tijd op een internaat gezeten, een maand of 6 denk ik maar hier weet ik niks meer van.

Op mijn 6de zijn wij naar Zoetermeer (ZH) verhuisd al waar ik op de lagere school de DUCKDALF belande, dit was een traumatisch half jaar voor mij.

Hoofdstuk 3: Duckdalf (lagere school)

Ik kwam in de 1e klas terecht bij een juf die mij niet begreep en niet met mij om kon gaan.
En dit is nogal zacht uitgedrukt!   Het heeft al met al nog géén halfjaar geduurd ( het leek wel een eeuwigheid) maar toch heeft deze juf mij voor mijn leven beschadigd! 
Door mijn handicap enz. enz. kon ik niet meekomen in de klas waar door ik meer aandacht nodig had dan mijn klasgenootjes.    hierdoor werd zij gestrest en kon niet met mij overweg!    Vandaar dat zij het nodig vond om mij van
de lessen uit te sluiten !

GA JIJ MAAR MET SCHOTELTJES SPELEN ACHTER IN DE KLAS ZEI ZE.
DAN BEN JIJ MIJ NIET TOT LAST EN KAN IK VERDER MET LES GEVEN.
 
Op een dag zei ze letterlijk tegen mij: JIJ BENT TE DOM OM MIJN LES TE VOLGEN.
Maar ik was niet te dom! dit kut wijf heeft mij zo gekwetst dat ik er tot op heden last van heb.
ALS ZIJ MIJ DIT NA MIJN 12 / 13de JAAR HAD GEFLIKT HAD IK HAAR VERMOORD DENK IK!  
Pfff wat was ik  boos en dat ben ik nu nog steeds. 
Dat tering wijf dat zich juffrouw noemde  had vee arts moeten worden want
een juf was zij zeker niet.    
ZE HAD VOOR HET LEVEN GESCHORST MOETEN WORDEN.
Ze had geluk dat ik toen nog niet voor mij zelf kon opkomen.

Hoofdstuk 4: Mytylschool (een school voor kinderen met een lichamelijke handicap).

De mytylschool was een school we de leerlingen tot hu 18de mochten blijven.
Alle kinderen hadden een lichamelijke handicap, van een lichte beperking t / m totaal verlamt sommige konden alleen hun nek en hoofd nog bewegen.
Doordat ik dit zag kwam ik er achter dat er kinderen waren die veel extremer gehandicapt waren dan ik, hierdoor ging ik hun helpen daar waar ik kon.
Hierdoor ging ik vechten met en tegen mezelf om vooruit te komen.
Ik ging mezelf en iedereen bewijzen dat ik niet dom / stom was "alleen maar beperkt".

Op deze school was ik lichamelijk één van de betere, dit in tegenstelling van op straat
en in de harde maatschappij waarin ik mij een kneus voelde! Een zwakkeling zonder zelfvertrouwen en zonder zelfrespect!
Dit alles veranderde hier op school, met behulp van de leraren en het medische team dat op deze school aanwezig was.           
Hier begreep men mij en hadden ze de deskundigheid
en ervaring om mij van alles bij te brengen en te leren.
 
Hierdoor veranderde mijn leven en mijn levensverwachting, mijn hele wereld werd positief veranderd! Dit was een hele verademing voor mij. Ik leerde vechten tegen alles en iedereen. 
De Gym leraar leerde mij dit zodat ik minder kwetsbaar was in de maatschappij, hierdoor kreeg ik wat minder vaak klappen…..!
Ik kreeg weer lol op school, er werd mij van alles geleerd op een manier en een tempo dat ik wel aan kon! Ik zag vooruitgang en weer licht aan het einde van de tunnel.
Dit had ik nooit meer verwacht het leek wel een wonder……….   !
 
Om een indruk te geven van hoe speciaal deze school was zal ik de lessen, het team en de activiteiten proberen weer te geven waar wij als leerlingen gebruik van konden maken.
Dit is erg veel en heel erg bijzonder.

Taal, rekenen enz. enz. het normale lespakket werd aan alle leerlingen gegeven op hun eigen, individuele manier en tempo, er waren ook vele bijzondere lessen zoals:
Gym (3x in de week 2 uur), Zwemles, paardrijden, koken, tuinieren en meer……

De leerkrachten waren specialisten in persoonsgebonden lessen en de begeleiding van het individu!                      
De klassenassistenten waren naast de steun en toeverlaat van de leerkrachten ook deskundig op het medische vlak.    
Ze waren ook wel haast verpleegkundige en de vertrouwenspersoon van de leerlingen!
Er was een groot medische team op school aanwezig.           
Een schoolarts, psycholoog, logopedistes (spraak leraren ), fysiotherapeuten en meer………

Er werden ook vele buitenschoolse activiteiten voor ons organiseerde zoals:
Sportdagen, schoolkampen, uitjes naar de kermis en toogdagen met medewerking van politie, brandweer, ziekenauto’s, standwacht van Scheveningen, het leger met paarden, een helikopter, jeeps en veel meer.        Wij mochten overal aankomen op of in zitten, ja zelf met de helikopter mee vliegen.
 
Er werd zelf een groot carnavals feest voor ons georganiseerd met medewerking van vele bekende Nederlandse artiesten zangers, zangeressen, goochelaars en veel meer!
Dit alles was gratis en er werd door iedereen belangeloos aan meegewerkt!
Sjapo voor een ieder zijn  inzet , dit was heel bijzonder en werd elk jaar maar weer voor ons gedaan……..!!!!!!!.

Kortom alles met elkaar maakte dat wij de leerlingen ondanks onze handicap en overige beperkingen redelijk goed werden voorbereid op de maatschappij en ons een beetje minder buiten beentje voelde.          We zijn hierdoor veel minder in een sociaal isolement geraakt als anders het geval zou zijn geweest een ieder hartelijk bedankt hiervoor!

WAAR VIND JE ZOIETS ALS DIT NOG HEDEN TENDAGEN?

IN DEZE TIJD IS HET MEERTIJDS ALLEEN NOG MAAR ZO DAT IEDEREEN ZOIETS HEEFT VAN EEN IEDER VOOR ZICH EN VOOR ZOVER JE ER IN GELOOFD GOD VOOR ONS ALLEN!!! ( als er al een god bestaat).
Het is een (veel te ) harde maatschappij geworden waar over het algemeen alleen nog maar egoïsten bestaan.
Maar ja …… zo worden we gemaakt door de politiek en de maatschappelijke regeltjes en meeer…….. jammer hoor!!

Hoofdstuk: 5     Een familie waar wij veel mee omgingen en die met ons leven ineen gevlochten zou worden :
 
Op mijn 8ste leerde wij deze familie kennen.     
Vader , Moeder, en hun 8 kinderen :

We trokken veel met elkaar op.          
De vader van dit gezin werd voor mij mijn 2de vader (mijn eigen vader was door zijn beperkingen nooit echt een vader voor mij geweest  Enkel in naam!) Hij behandelde mij gewoon als 1 van zijn gezinsleden, een zoon!

Hij had een dochter : zij had net als ik een beperking zij had epilepsie waardoor wij ons al snel tot elkaar aangetrokken voelden wij trokken altijd met elkaar op we werden een twee-eenheid.
We werden zelfs verliefd op elkaar!    
Kregen een soort van relatie en hadden zelfs seks met elkaar we waren wel erg jong. (ik was een jaar of 11, zij was 15 jaar)

Ons gezin verhuisde terug naar Den Haag waardoor wij elkaar bijna nooit meer zagen!!
Dit vonden we beiden erg vervelend, maar het was niet anders.

Op mijn 12de zijn mijn ouders gescheiden waardoor ik na overleg met ma en de kinderrechter besloten heb om bij mijn vader te gaan wonen, dit was géén goede keus zou later blijken.
Ik moest bij hem thuis op deze jonge leeftijd koken, de was doen geld ophalen, boodschappen doen enz., enz.          
Ook papieren in vullen waaronder pa zijn belasting papieren, dit was toch van de zotte maar wist ik véél in die tijd dacht ik dat dit de normaalste zaak van de wereld was!
Ik ben in c.a. 6 maanden volwassen geworden.            Alleen op het emotionele vlak liep ik veel schade op door deze hele situatie.
Ik heb nooit een gezonde tienertijd gehad waardoor ik ook nu nog veel last hiervan heb.                    
Deze hele situatie had de kinderrechter in mijn ogen nooit mogen laten ontstaan!         

EEN KIND DAT VOOR ZIJN VADER HEEFT MOETEN ZORGEN,
TERWIJL ZIJN VADER OP HET GEESTELIJKE VLAK OOK WEER EEN KIND WAS GEWORDEN DOOR DE HERSENBLOEDING EN MEER VEEL MEER…..

Hoe was dit toch mogelijk was iedereen dan ziende blind of wat?????
De hele zaak liep vast en uit de hand waardoor ik wéér bij mijn moeder kwam te wonen.
Hierdoor kwam ik weer in een iets rustiger vaar water uit!
Wat een zooitje was deze hele situatie geweest, Absurd gewoon ………!

Mijn moeder kreeg ondertussen een relatie met de vader van het gezin dat we hadden leren kennen.  
Ik vond dit erg fijn want hij ving mij op en steunde mij in alles! Ook het feit dat ik met zijn dochter in 1 huis kwam te wonen was erg fijn , dit voelde erg vertrouwd als of het altijd zo heeft moeten zijn.
Dit heeft een klein jaar geduurd toen kregen ma en de vader ruzie waardoor we uit elkaar werden gerukt.      
Dit heb ik mijn moeder enige tijd verweten.

Toen ik 13 was ben ik door een jongen uit de straat verkracht en geslagen!
Norman hete die klootzak.
Ik heb hier een trauma en mijn mannen haat aan overgehouden als ook mijn seksuele frustraties.         
Kortom dit heeft een grote invloed gehad op mijn leven.
Het heeft mij veel te hardvochtig en gevoelloos gemaakt op vele vlakken.       
Ik kreeg min of meer een gespleten persoonlijkheid, maakte vaak gebruik van maskers en een schijnwereld om aan de harde werkelijkheid te ontsnappen (zelfs vandaag de dag maak ik hier nog steeds gebruik van soms zelfs misbruik ….!).     
Later toen ik bijna volwassen was voor zover je volwassen word nadat je een verkrachting hebt mee gemaakt ben ik op zoek gegaan naar de dader met een pistool in mijn zak….Ik wou hem het licht uit de ogen schieten maar…..
Dat hoefde gelukkig niet meer want de klootzak was al dood. 
Hij bleek in de gevangenis te zijn overleden, of in zijn criminele milieu te zijn vermoord.            Daarover liepen de verhalen uiteen.
Feit blijft hij is dood….. En ik heb hem niet hoeven killen!        Dat is misschien maar beter ook.
(al zou het killen van die klootzak mij wel veel voldoening en rust hebben gegeven….
Misschien had ik dit hoofd stuk dan wel hebben kunnen afsluiten, nu niet….. nog steeds niet…..)
Waarschijnlijk had ik anders in de gevangenis beland of erger onder T.B.S. zijn gesteld.

Ik vind het heel erg moeilijk om hier over te praten,     
Vandaar mijn verzoek om een vrouwelijke psychiater c.q. Begeleidster of hoe dat ook maar mag heten tegenwoordig!
Deze verkrachting is 1 van de dingen die steeds maar weer terug komen in mijn nacht merries!

Ik bleef contact houden met die familie uit Het Westen , ik ging regelmatig met de trein terug naar hun.           
Mijn moeder wist van niks.      Als ze het wel had geweten denk ik dat zij mij dit zou verbieden.        
Dus hield ik mijn mond stijf dicht!         Ik ging vaak op zaterdag en / of zondag naar hun toe, zodoende leerde ik de broer van de vader uit dat gezin broer ook kennen.

Na een hele poos niet bij hun te zijn geweest, het was winter, ben ik weer naar hun toe gegaan.          
Toen gebeurde er in mijn ogen de volgende ramp, De vader lag in het ziekenhuis.
Hij had niet lang meer te leven volgens de artsen.        
Ik ging 2 / 3 keer in de week op zieken bezoek.          Toen hij het einde voelde naderen vroeg hij mij om mijn moeder mee naar het ziekenhuis te nemen.  
Hij wou haar nog een keer zien / en spreken.  
Mijn moeder wilde niet met mij mee komen zodat een goede vriendin van ma en hem een poging kwam wagen om mijn moeder naar het ziekenhuis te bewegen.          
Wat later die week ook gebeurde ma ging met mij mee naar het ziekenhuis.    
Hij wist ondertussen dat hij het ziekenhuis niet meer levend zou verlaten!        
Hij vroeg mijn moeder om samen met zijn broer de zorg voor zijn en haar kinderen op hun te willen nemen.   
Zo gezegd, zo gedaan! We zijn met z’n allen in 1 huis komen te wonen.           Na korte tijd (6 / 10 weken)ik weet het niet meer precies is hij overleden.
De kinderen die nog thuis woonde waren hier helemaal kapot van.

Er ontstond enige tijd na zijn dood ruzie, ontstaan tussen ma en zijn broer aan de ene kant en de oudste dochter aan de andere kant.    
We gingen terug naar Den Haag de broer trok bij ons in.
Later zijn wij naar Friesland verhuisd voor zijn gezondheid.
Maar naar ik later zou vernemen ook voor mij.            Ik had contact gekregen met de verkeerde vrienden zeg maar (criminelen).
Wat hij niet gezond voor mij vond, hij vertelde later dat hij bang was dat als we in het Westen zouden blijven ik in het drugs milieu terecht zou komen.
En zodoende in de gevangenis zou belanden, of erger vermoord zou worden…….
Ik heb hem in die tijd leren waarderen en ging van hem houden ondanks dat hij en ik vaak ruzie hadden.        
Hij was een harde norse man die veel had meegemaakt, hij had daarom dan ook geen kinderen en was gescheiden.   
Hij en mijn broer konden niet altijd even goed door de zelfde deur en dat is zacht uit gedrukt.

Later hoorde we dat de dochter met wie ik een relatie heb gehad was gestorven tijdens de geboorte van haar ONZE dochter?
Ik weet het tot op de dag van vandaag niet! Ik had in die tijd nog wel contact met haar.
Maar…. Waarschijnlijk zal ik dit wel nooit weten.      
Haar dochter is onder tussen ook volwassen en is al die tijd door haar oudste zus opgevoed. Dit heeft zij uitstekend gedaan. Het meisje was goed terecht gekomen.
Hoe het nu met haar is weet ik niet toen ik haar voor het laats heb gezien was ze een jaar of 16!
Maar goed de vragen en de omstandigheden van haar overlijden knagen nu nog steeds aan mij……..!                       
het is ondertussen meer dan 25 jaar geleden dat ze is overleden.
En ik ben nog steeds in het ongewisse.
Tot op heden heb ik hierover nog steeds nachtmerries.
Vaak heb ik dan het gevoel dat ze naast mijn bed staat en contact met mij zoekt.
Ik kan haar maar niet vergeten en wil dat ook niet ook al zou dit voor mij misschien beter zijn !
Alleen de scherpe pijn en de nachtmerries mogen van mij wel wat slijten.
Maar ja hoe doe je dat?

Kan iemand mij dit vertellen en waar mogelijk mijn helpen met het verwerken van deze gevoelens en verwerkingsproces?

Wie het weet mag het zeggen……..!

                       
Op mijn 16de ben ik naar een internaat in Drenthe gegaan om te laten uitzoeken welke vervolg opleiding er voor mij mogelijk was.    
Door mijn fysieke beperkingen was het mij onmogelijk om een opleiding buiten het terrein te volgen.  
Dus was ik genoodzaakt om daar op het terrein naar school te gaan . 
Dit zette géén enkele zode aan de dijk.
Desondanks had ik hier een fijne tijd.

“ik werd verliefd” op een meisje J.. die ook op dit internaat zat
J… zij was van huis uit van Franse afkomst wat alles nog specialer maakte voor mij.
Zij was net als ik seksueel misbruikt waardoor wij ons tot elkaar toegetrokken voelde.
Meisjes die dit hebben meegemaakt hebben een soort ingebouwde radar wat dit betreft zei ze.
We hebben hierover veel gepraat en ons hart uitgestort bij elkaar ……!
Dit komt heel vaak voor twee slachtoffers die zich tot elkaar aan getrokken voelen, en zodoende lief….. maar ook het leed met elkaar delen…..!   we hebben samen veel meer meisjes maar ook jongens ontmoet die ook misbruikt waren op wat voor manier dan ook.

We besloten samen een groep te vormen los van de rest van de jongeren die op dit internaat zaten.    
We hielpen en steunde elkaar. 
Samen met J.. werd ik de spreekbuis van de groep die uit 12 jongeren bestond.         
Hierdoor konden wij er voor zorgen dat we de hulp kregen die we nodig hadden.                  
De mentoren die met ieder van ons persoonlijk overhoop lagen leerde ons hierdoor begrijpen.           
Waardoor de problemen met alle andere jongeren hier verbeterde er ontstond zowaar begrip en vriendschap voor en onder elkaar.
Maar na meer dan een jaar op haar verliefd te zijn vertrok zij met haar moeder terug naar Parijs.
En ik naar huis.
We hebben elkaar nooit meer gezien of gesproken.

Er zou op elk gemengd internaat veel meer gezocht moeten worden naar een manier om meer begrip en kennis op te doen wat betreft de omgang en begeleiding van kinderen / jongeren met een misbruik verleden.       
Bijvoorbeeld door veel beter te luisteren naar de kids zelf.      
Hiervan zou het personeel veel kunnen leren.   
Waardoor de problemen waardoor de kids op het internaat zijn geplaatst, vaak problemen thuis, op school, de straat en de rest van de maatschappij…… beter zouden kunnen begeleid en waar mogelijk opgelost.
           
Hierdoor lopen de kids en de maatschappij minder schade op.           
En…. Het kost minder geld….. dat zou de politiek in Den Haag toch moeten aanspreken…… !        
De rest van de maatschappij ook trouwens want het doel van de internaten en de rest van de maatschappelijke dienst (hulp) verlening heeft toch het doel…..           Om de kids / jongeren zo goed en gezond mogelijk voor te bereiden op hun toekomst in deze godvergeten maatschappij / wereld…..????             
Het zou tenminste het doel moeten zijn…….!!!!!        

Al heb ik hier zo mijn twijfels over gezien mijn eigen ervaringen met alle instanties en  hulpverleners.               
Velen van hen doen hun werk slecht , ook al zijn er wel een aantal goede en menselijke, vriendelijke en goedwillende hulpverleners.              
Zij zijn veruit in de minderheid…..!      
De meeste zijn er alleen maar op uit om hun zakken te vullen ten koste van de slachtoffers.     
Maar dit is niet alleen op dit vlak zo….!          
Dit geld voor bijna alles wat er in onze (mooie) maatschappij gebeurd.
Evenzo als op de rest van deze wereld.
Dit geld voor bijna de gehele westerse wereld, maar daar kan ik persoonlijk niks aan veranderen.      
Jammer genoeg is hiervoor uitgevonden en de politici……
Vandaar mijn vraag aan deze dames en heren, luitjes doe nou eindelijk een jullie werk GOED.
En maak de dingen mogelijk die noodzakelijk zijn om dit soort zaken in positieve zin te veranderen. 
                       

Maar…… dit zal wel een wens blijven, een UTHOPIE……????       
Ik hoop het niet!

Ik hou hier nu over op anders gaat men nog denken dat ik zwartgallig ben.
En loop ik nog een maagzweer op, OF GA IK ME OPWINDEN OF KWAAD MAKEN!
Dat heeft geen enkele zin de politiek en de geleerde heren van onze maatschappij zijn nu…..
Nog steeds …… aan zet.       
Heren veel wijsheid en succes!!!

Door tussenkomst en bemiddeling van een maatschappelijk werker van het internaat terecht bij de Sociale werk plaats in Franeker.

Hoofdstuk 6: de sociale werkplaats.

In 1983 ben ik hier in vaste dienst gekomen.               
Ik was toen 18 jaar.                
Tot en met december 1989 heb ik min of meer met plezier hier gewerkt          Fulltime.
In 1990 ben ik volledig afgekeurd maar….. bleef ik halve dagen hier werken. 
Maar toen de ellende weer…… ik zat meer in de ziektewet dan op het werk.
Een recht zaak en een hoop problemen later zorgde er voor dat ik me genaaid voelde.           
Ik had nooit weer terug aan het werk moeten gaan nadat we die recht zaak hadden gewonnen.          
Het had mij een schadevergoeding opgeleverd, ook had ik mijn gelijk gezocht en gekregen met veel pijn en moeite.
Maar….. het heeft er voor gezorgd dat de sfeer tussen mij een de hogere macht binnen de werkplaats danig verziekt was.           
Ik had met mijn advocaat samen moeten bepleiten dat ik wegens onoverkomelijke verschillen van mening niet meer aan het werk wou / kon op deze fabriek.        
Maar ik was nog steeds jong en onervaren, ik wist niets van de wetten en regels.

Als ik toen had geweten wat ik nu weet had ik nooit meer daar aan het werk gehoeven en was mijn kostje gekocht.              
Dan hadden ze me daar voor de rest van mijn leven moeten door betalen en had ik nu geen geld problemen gehad…….!           
Maar ja achteraf kijk je een olifant in de kont!!!!!
Uiteindelijk ben ik niet lang na mijn moeders overlijden als nog volledig in de Wajong beland en ben na 2 jaar ziektewet wegens lichamelijke problemen bij dit zootje ontslagen.
Dit is het enige goede wat mij na bijna 25 jaar bij deze ASIOCIALE werkplaats is overkomen!!

Dit is in een kleine notendop wat mij hier in bijna 25 jaar is overkomen.          
Ik kan hier ook wel een boek over schrijven zoveel laat ik hier onbesproken! 
Maar het heeft vooralsnog géén zin om dit allemaal te noemen.
Het maakt mij alleen maar kwaad en gefrustreerd.
Als het voor de behandeling nodig is kan dit later ook nog wel………

Hoofdstuk 7 : de Skûle (dit is een sociaal cultureel centrum, als ook een jongeren soos)

Dankzij mijn vrijwilligerswerk in dit centrum kon ik mijn werk op de werkplaats vol houden.
Zonder dit werk zou ik gek zijn geworden op die asociale werkplaats.
Ik ben in dit centrum 25 jaar vrijwillig aan het werk geweest, eerst als barvrijwilliger.
Later met een scala aan werkzaamheden waaronder begeleider op een zomerkamp,en helpen met de organisatie hiervan, manusje van alles, waar ze mij konden gebruiken liet ik mij in zetten.
Beheerderstaken, zelfstandig soosdiensten draaien en veel meer……!
Hier had ik véél plezier in en het schonk mij véél voldoening.   
Het leverde veel vrienden en sociale kontakten op.     
Kortom het was mijn lust en mijn leven.

Ik kreeg hier ook kennis aan C.. zij was jongeren werkster binnen de Skûle.
Hier als ook privé gingen wij veel met elkaar om.        
Haar man had een boerderij waar ik ook vaak bezig was met verschillende werkzaamheden.             
We gingen als broer en zus met elkaar om.      
Later kreeg zij drie dochter waarvan de 2de aan een hersenvlies ontsteking is gestorven.          
De dochters heten M…, J…, (zij overleed na c.a. 6 maanden) en A…..
Ik kwam bijna wekelijks bij hun over de vloer soms vaker.
Ik heb veel zo niet alles aan haar en C… te danken.    
Veel van wat mij gelukkig maakte in die tijd hebben wij samen mee gemaakt en beleeft.         
Mijn dank is wat dat betreft erg groot…….
Na meer dat 10 jaren te hebben samen gewerkt met haar kregen wij fikse bonje.
Dit wijt ik zowel aan mijn als aan haar persoonlijke privé omstandigheden.

Maar dit zorgde wel voor een breuk tussen ons, die tot op vandaag nog steeds niet gelijmd is ondanks verwoede pogingen mijnerzijds.
Maar het lukte niet.      Dit spijt mij zeer want ik hou nog steeds van haar de kinderen en haar man.
Zij en C… hebben mij altijd bijgestaan en gesteund daar waar nodig.  
Ik denk dat ik hun ook ondersteund heb daar waar ik kon en zij mij toelieten om hun te helpen……. 
Ik hoop dat het ooit weer goed komt tussen ons vooral privé, al zou ik niet meer weten hoe , waar of wanneer…..                
Onze levens zijn mijlen ver uit elkaar gegroeid.
Maar toch ik mis hun allemaal…….    
Hierdoor zie je maar weer eens dat alles zijn prijs heeft.
En dat er niks veranderlijker is dan een mens en een mensenleven.
Hopelijk gaat alles goed met hun allemaal.       
Maar ik zou het niet weten want we hebben elkaar al meer dan anderhalf jaar niet gezien of gesproken.         
Ik ben bang om haar te bellen, veel te bang dat zij mij niet meer wil zien of spreken in de privé sfeer.  
Dit kan ik niet aan , het doet teveel pijn.

Nu weer terug naar mijn 18de.             

Ik kwam zelfstandig te wonen in het huis van ma en J… in Tzummarum.         
Zij verhuisde met mijn broer naar Westergeest.           
Ik verhuisde naar Franeker na korte tijd.          Door lichamelijke problemen moest dit wel, ook om op de (a)sociale werkplaats te kunnen blijven werken…… (lees hierboven hoofdstuk 6 en 7)

Ik woonde net zelfstandig toen mijn vader overleed.               
Op dat moment woonde hij al enige tijd in een verzorgingshuis (Huize Adena).
Alwaar men hem op een dag in de winter( het was vreselijk glad) in zijn eentje naar buiten liet gaan om in de stad (Den Haag ) zijn rokertje te gaan kopen.              
Hij liep langs de gracht….. gleed uit…….. en viel in de Gracht……. !
Kon er niet uitkomen en verdronk…… !         Een vreselijke dood is dat volgens mij geweest….

Althans zo luid het officiële verhaal dat de politie ons kwam vertellen.
Maar mijn vader was op dat moment een labiele depressieve man.      Waardoor mijn moeder en ik het gevoel hebben gehad dat hij ook wel een zou kunnen zijn gesprongen…..
Zelfmoord misschien……. Maar we zullen het nooit weten.    
Pa kunnen we het niet meer vragen……..!!!!!

Later is mijn moeder ondertussen met J… naar Heerenveen verhuisd.
Mijn broer woonde op zichzelf in begeleid wonen te Kollum.              
Hij is later weer bij mijn moeder ingetrokken in Heerenveen.   
Vervolgens wordt hij opgenomen in Franeker. 
 Hier leert hij zij vrouw kennen Met haar trouwt hij korte tijd later.                 
Ze woonden op dat moment zelfstandig en samen in Veen. Mijn broer en zijn vrouw zijn ook al geen onbekende binnen het GGZ.  
Hierdoor is er toch nog iets goeds voort gekomen uit een zeer moeilijke tijd voor hun…… !   
Ook zij zijn net als ieder ander door het leven getekend, alleen hebben zij net als velen van ons problemen gehad met en in de maatschappij waardoor zij hulp nodig hadden van het GGZ om op hun manier ….. te kunnen overleven……

Weer enige tijd later overlijd 2de man van mijn moeder na een lang en slopend ziekbed.

Ik zelf verhuisde naar de Dijkstraat in Franeker,           Al waar ik samen ging wonen met 5 vrienden / kennissen, dit duurde korte tijd.        
Ik was door de liefde verblind en maakte 1 van mijn grootste fouten / blunders ooit.

Later kwam ik weer solo te wonen in Franeker.

Mijn moeder overleed in 2004.           
De wereld van mijn broer en zijn vrouw stortte volledig in.
De mijne 9 maanden later.       
Nadat ik alles wat er na het overlijden van onze moeder geregeld moest worden achter de rug had.    
Ik raakte volledig in de put.
 Door emoties overmand werd ik overspannen en depressief wist me met mijn zelf geen raad, dronk te veel en vereenzaamde.

Vlak hierna maakte ik mijn 2de grote fout, nog steeds door blinde liefde verblind.        
Ik nam 2 van de 5 vrienden / kennissen bij mij in huis.
Ik was op dat moment erg eenzaam waardoor het kon gebeuren dat ik met hun op een boot ben gaan wonen dit tegen alle adviezen en goede raad van familie en vrienden in!      
Ik was en voelde me later de bekende ezel …… grrr…… die stootte zich géén drie keer aan de zelfde steen… !        
Na het overlijden van mijn moeder kreeg ik allerlei problemen die door eenzaamheid en privé omstandigheden zijn veroorzaakt.    
Raakte aan lagerwal verloor mijn baan, huis en haard. En mijn financiële zekerheid kwijt .

Kwam bij een antikraak bureau terecht die mij weer aan een woon plek hebben geholpen voor weinig.                      
Met behulp van maatschappelijk werk van St. MEE kwam mijn privéleven weer op zijn pootjes terecht.        
Ook al zit ik onder bewindvorming via een uitspraak van de rechter omdat mijn geldproblemen te groot zijn om hier zelfstandig uit te komen.
Zonder dit schip zou mijn schip gezonken zijn…….!

Nu woon ik al weer een jaar zelfstandig in ‘t Veen, mijn privé leven bevind zich op dit moment in een wat rustiger vaarwater.           
Dit gaat redelijk zeker wat betreft mijn lichamelijke problemen.
Geestelijk gaat het stukken minder en ik verveel me en voel me regelmatig eenzaam.

Ik heb een hoop dingen waarvan ik denk dat ze in mijn huidige situatie niet of bijna geen belang hebben weggelaten.  
Als er nog vragen en / of hiaten zitten in deze levensgeschiedenis kan er altijd later naar gevraagd en over gesproken worden.

Ik wil graag worden geholpen bij het verwerken / omgaan van / met de volgende problemen die mij te vaak lastig vallen in mijn slaap waardoor ik slecht slaap en nacht merries heb.
Ik heb hier ook last van in mijn dagelijkse leven waardoor ik soms slecht soms niet functioneer thuis en in de maatschappij.

Nachtmerries over de verkrachting.
,,          ,,          over het overlijden van H… enz.
Mijn probleem om met mijn gevoelens en emoties om te gaan in het hier en nu.
Mijn probleem met het stil zijn om mij heen.
De eenzaamheid en dergelijke.

Dit is voor mij persoonlijk nog belangrijker dan het uit laten zoeken van wat ik in geestelijke zin mankeer.
           
Het is belangrijk om te weten wat ik mankeer zoals bijvoorbeeld Boarderline, ADHD, of i. d.,
Schizofrenie, depressief zijn of overspannen of een combinatie van meerdere factoren.
Dat moeten jullie de experts maar uitzoeken, vertellen en behandelen ik zie het wel…….!
Het kost mij veel energie om mij hiermee bezig te houden !

De bovenstaande zijn voor mij persoonlijk ook van het allergrootste belang om te kunnen functioneren.                     
En daar mee ook een min of meer gelukkig leven te kunnen leiden.

Geschreven: 04-01 2010

Met toestemming geplaatst door de schrijver.

Investeren gemeenten op Schuldhulp ivm de eigen werkgelegenheid?

 Over de ruggen heen van de zwakste WWB’rs?
 Als voorbeeld wil ik een praktijk-ervaring vertellen:

Een jongere bij wie werd vastgesteld dat er ADD vooraf ging aan Schizofrenie.
Opgenomen intussen. Buiten de eigen gemeente omdat  in de eigen gemeente deze voorziening ontbrak.

Volgens de richtlijnen van het UWV werd Wajong aan gevraagd. ( 17-18 jaar) In de eerste instantie afgewezen. ( de betreffende arbeidsdeskundige werd nav diverse klachten inmiddels ontslagen)

Bezwaar werd beroep omdat de UWV vond dat men gelijk had.

Voor het eigen gemak werden zaken die zich hadden afgespeeld voor het 12e jaar niet meegenomen. Ook de periode tussen het 12e jaar en 17e jaar liet men liggen.

De ook aangevraagde WWB betrof voornamelijk de verplichting nakomen van het verzekerd zijn; het resterende bedrag was € 107,00. Via de belastingdienst werd daarnaast de zorgpremie gestort.
Tussentijds werd vanuit de WWB de druk opgevoerd; de jongen werd aangemeld bij een project.
Tussentijds liep de jongen ook in het Zorgplan van de GGZ. Diverse medicatiesoorten werden voorgeschreven.

Ivm de opgevoerde druk vanuit de WWB werd de jongen psychotisch. ( de details zal ik U besparen) Medicijnen werden aangepast.

De beroepszaak tegen de UWV resulteerde in de uitspraak een ónafhankelijk psychiater een diagnose te laten stellen. Dit gebeurde in maart 2009. Diagnose Schizofreen.

Intussen ging het steeds slechter met de jongen. Opname op 14 april 2009.

Doorgave op 15 april 2009 bij de gemeente.

Gemeente wilde hem uitschrijven miv 1 juli 2009. Maw zou de WWB doorlopen en daarna overgaan in zak en kleedgeld + vergoeding voor de collectieve verzekeing.
 Naderhand werd dit veranderd in miv 1 juni.

Op basis van de bestaande WWB min de kosten van de verzekering en het restbedrag van € 107, 00 per maand werden reiskosten aangevraagd omdat hij in het weekend naar huis mocht. En deze extra kosten vanuit niet-algemene omstandigheden vergoeding zouden kunnen krijgen vanuit de bijzondere bijstand.

Ook werd de jongen geacht een fiets te hebben omdat men vanuit deze opname afdeling met een kleine setting per fiets gemeentelijke afstanden overbrugde. Er werd ook een fitnessprogramma aangeboden tegen een voordelig tarief voor deze mensen. Waar men dan ook op de fiets met begeleiding eventueel naar toe kon gaan.

De aanvraag reiskosten, de fiets ( 2e hands € 35 inclusief goed slot) werden voorgeschoten.

De jongen zélf kon echter niet meedoen met de fitness, zat aan de zijkant, omdat de kosten niet voorgeschoten konden worden. Om het weekend naar huis te kunnen moest hij trein/bus kosten lenen.

Ook viel het “eigen risico” van € 155,00 op zijn mat.

 

De gemeente: in een gesprek hierover houdt vol Maatwerk te verrichten. De individuele omstandigheden bekeken te hebben.

Echter de algemene richtlijn wordt in de praktijk gehanteerd; een fiets is een algemeen gebruikelijk middel waarvoor u dient te reserveren.
Het tot op heden passeren van de individuele omstandigheden spreekt de werkelijkheid tegen.
Omdat de individuele omstandigheden “genoegzaam bekend zijn” echter geen individuele benadering plaatsvindt.

Maw..gesproken mag worden dat deze gemeente door deze houding niet zorgt voor Maatwerk echter voor indirect investeren voor de eigen werkgelegenheid bij gemeentelijke schulphulp.

En dát over de rug van een jongere die door diverse specialisten gewikt en gewogen werd, gediagnosticeerd werd en psychisch volkomen verder van slag is geraakt.

In de praktijk hoeft een gemeente namelijk niet “bang te zijn voor precedentwerking” omdat juist een individuele benadering dat voorkomt.

Update: telefonisch werd medegedeeld dat de reiskosten alsnog vergoed gaan worden.

En werd een klacht ingediend over deze houding die tot sociale isolatie aanzet en niets maar dan ook niets enige inspanning laat zien op het vlak van “voorkómen” .

Update: telefonisch werd medegedeeld dat de reiskosten alsnog vergoed gaan worden.

De aanvraag voor de kosten van de fiets van € 35  is nog niet beantwoord.

De beroepszaak tegen het UWV heeft nog geen beschikking gegeven.

Mijn persoonlijke conclusie is dat tot nu toe weer bewezen mag zijn dat de papieren teksten van “Sociale” Instituten voor ambtenaren een lettertjes-soep betekenen echter voor degenen die het zwakste staan het meisje met de zwavelstokjes inhouden.

En dan  “voelt de Kamer zich misleid door Bos”?
Wat dacht je van hoe mensen zich voelen die misleid worden door valse hoop gevende teksten en die iedere dag moeten vechten om de kop boven water te houden?

Wat zou de volgende stap van dit systeem worden?

%d bloggers liken dit: