Motek from Space

vers van de pers..

Tag archief: clientenraden

Cliƫntenraden gebakken lucht?

Hoe vaak verneem je niet dat cliëntenraadsleden niet bijster tevreden zijn over de uiteindelijke beslissing op hun inzet?

Of het de WWB-raad betrof of de tegenwoordige WMO of Participatieraad Diverse redenen lijken overeen te komen met waar de “gewone burger” mee te maken heeft.

Eigenlijk zit je tussen twee werelden in,als schakel. Zij het dat zo’n raad na verloop de outfit van de instantie aantrekt. Niet vreemd als je bedenkt dat je in de structuur komt te zitten van de subsidiegever.

In dát opzicht is het dan ook g’dsonmogelijk om van enige ónafhankelijkheid te spreken. Je krijgt een verzoek om advies uit te brengen, vaak op het laatste moment, wat, als het een clege-partij niet uitkomt, niet overgenomen wordt.
Komt het wel uit heeft het met het beleid van het college te maken en zijn partijen. Zo simpel ligt het.

Tegenwoordig draait een WMO-raad of Participatieraad op basis van maatschappelijke organisaties die ook subsidie ontvangen, deels of helemaal. En zijn ook de welzijnsorganisaties betrokken bij het “scholen”van leden. De ene hand wast de andere hand in dat opzicht. Zelfs als je kijkt naar wie er nou eigenlijk uiteindelijk aan de touwtjes trekt. En dat is een bestuurder natuurlijk.

Maar het maakt deel uit van de vlaggetjes en wimpels die menig instantie hanteert om de deelnemende afgevaardigde der burgers naar voren te brengen.

Als we omzien naar de ABW-periode die indertijd overging naar de WWB en de WVG nog een apart beleid gaf weet je genoeg. Alles op één bult, een fusie van 2 totaal verschillende zaken. Die duidelijk aangaven dat de WWB-groep intussen behoorlijk richting WVG-benodigdheden duwde.

WWBérs werden namelijk chronisch ziek, steeds meer. En wat is dan makkelijker om, uit bezuiniging, beide groepen onder één kap te brengen?

Zo ook met de belangenorganisaties; die moesten ook maar fuseren. Onder enige dwang natuurlijk; de subsidie werd weggehaald.

Eigenlijk doen de lagere inkomens dit al jaren; men kent elkaar en deelt met elkaar als een soort mini-commune. Om te overleven. Een groepsvormpje die 2 onvolledige gezinnen een gezellige dag kan geven, met of zonder kinderen de beetjes bij elkaar schraapt.

En zo verliep het dus ook bij de opgestane belangenbehartigers uit de periode van de ABW. Bijeen geveegd door middel van een soort chantage; doe je het niet dan overleef je niet. Dacht men.

Zo zijn heel wat betrokken belangenbehartigers gevangen. En na verloop de postduif geworden van degene die het geld had om de koepel te borgen. Alhoewel alles natuurlijk betrekkelijk is, merkte ik al eerder. Menig koepel krijgt uitvallers die het door krijgen. En de  wanhopige oproep naar buiten om deze plaatsen op te vullen draagt het overgenomen mantelpakje van de instantie waar men het voor doet. Vangnet of netwerk, het zijn kopieën van elkaar om mensen af te richten en volgzamer te maken.

De gebakken lucht wordt echter ook vaker geroken. Niet in de laatste plaats door de verhevenen in de politieke wolken te horen. Ook door middel van erachter komen dat je, in den beginnen, heel veel energie inzet uit werkelijke betrokkenheid. Maar dat dit weinig meer betekent dan het protocol volgen om uiteindelijk een politiek correcte reactie te ontvangen dat de bestuurder (weer)  een advies naast zich neerlegt.

Wat ook “grappig” is dat een werkgroep van een raad kan bestaan uit mensen van de koepelorganisatie die het merendeel van de WMO of Participatieraad huisvest. Je gaat dan, lijkt me, op de koffie bij jezelf als je als werkgroep de eigen roots bezoekt. Maar ook dát zal er wel bijhoren.

En om de schone schijn hoog te houden, vlagt men in het jaarverslag over een wél aangenomen advies ondanks het weten dat dit in het programma past van de subsidie verstrekker.

Vanaf de zijlijn heb ik dit gevolgd. En vanaf de zijlijn durf ik daarom ook te stellen: Zolang de leugen regeert kan je moeilijk spreken van enige integriteit, tenslotte wordt alles helder voor iemand die zelf helder is geworden..

%d bloggers liken dit: